ساقى عطشان

عباس يعنى تا شهادت يكه تازى

عباس يعنى عشق يعنى پاكبازى

عباس يعنى با شهيدان همنوازى

عباس يعنى يك نيستان تكنوازى

 

عباس يعنى رنگ سرخ پرچم عشق

يعنى مسير سبز پر پيچ و خم عشق

 

با عشق بودن تا جنون، يعنى ابو الفضل

خورشيد در درياى خون، يعنى ابوالفضل

 

جوشيدن بحر وفا، معناى عباس

لب تشنه رفتن تا خدا، معناى عباس

 

صد چاك رفتن تا حريم كبريائى

صد پاره گشتن در مسير آشنائى

 

بى دست با شاه  شهيدان، دست دادن

بى ‏سر، به راه عشق و ايمان سر نهادن

 

بى ‏چشم، ديدن چهره رؤيائى يار

جارى شدن در ديده دريائى يار

 

بى ‏لب نهادن لب به جام باده عشق

بى کام نوشيدن تمام باده عشق

 

اين است مفهوم بلند نام عباس

در ساحل بى ‏ساحل آرام عباس

 

يك مشك آب عشق و دريائى طراوت

يك بارقه از حق و خورشيدى حرارت

 

وقتى كه از آب گوارا روزه می کرد

درياى تشنه آب را در يوزه می کرد

 

وقتى كه اقيانوس را در مشك می ریخت

از چشمه چشمان دريا اشك می ریخت

 

در آرزوى نوش يك جرعه از آن لب

جان فرات تشنه آتش بود از تب

 

خون على عباس را تقرير می کرد

آيات سرخ عشق را تفسير می کرد

 

وقتى ز فرط تشنگى آلاله می سوخت

گلهاى زهرا از لهيب ناله می سوخت

 

در چنگال شب باغ ستاره

مىسوخت جانش از تف داغ ستاره

 

آمد به سوى خيمه، اقيانوس بر دوش

آمد نداى خون حق را حلقه بر گوش

 

عباس بود و لشگر شب در مقابل

عباس بود و مجمر خورشيد در دل

 

رگبار تير كينه بر عباس باريد

اختر ز ابر سينه بر عباس باريد

 

وقتى که قامت پيش خورشيد آب می کرد

طفل حزين عشق را سيراب می کرد

 

وقتى يد پور على از دست می رفت

تا خلوت ساقى كوثر مست می رفت

 

وقتى كه چشمش تير را خوناب می کرد

روى عروس عشق را سيماب می کرد

 

پايان او آغاز قاموس وفا بود

پايان او آغاز كار مصطفى بود

 

با گامهاى شور آهنگى دگر زد

بر چهره شب رنگ رخسار سحر زد

 

« خليل شفيعى »

آبروی دین

 

آب را از كف نهاد و آبروي دين خريد

  نازم اين سرباز غيرتمند ميدان حسين

 

داشت شمشيري بكف در دست ديگر مشك آب

  تا رساند جرعه‌اي بر حلق طفلان حسين

 

ناگهان دستي جدا كرد آن دو دست نازنين

 شد گلي پرپر دگر بار از گلستان حسين

 

شد جدا دستش زتن اما نشد هرگز جدا

 آن برادر تا ابد از عهد و پيمان حسين

 

بنگر اين مردانگي را تا كه تاريخ بشر

 درس آزادي بياموزد ز ايمان حسين

 

صحنه‌هاي كربلا هر يك كتاب زندگيست

 هر كه آموزد نكاتي از دبستان حسين

 

اُف بر اين چرخ ستمگر كز جفاي حرمله

 تيري آمد بر گلوي نور چشمان حسين

 

غرقه خون شد پيكر پاك علي اصغرش

 غنچه باغ ولايت ميوه جان حسين

 

چونكه شمشير عدو بر فرق پاك حر نشست

 خود نهاد آن نازنين سر را به دامان حسين

 

با نگاهي واپسين گفتا به آواي حزين

  بارالها ثبت كن نامم بديوان حسين

 

زنده جاويد باشد كشته راه خدا

 آفرين بر آنكه شد كشته به ميدان حسين

 

روز و شب دارد (شهير) اين نوحه را او در زبان

 اي سر و جان فداي جمله ياران حسين

 

شاعر: مصطفی هادوی(شهیر)

 

ادب تشنگی   

اي بسته بر زيارت قد تو قامت آب               

شرمنده مروت تو تا قيامت آب

 

در ظهر عشق عكس تو لغزيد در فرات     

شد چشمه حماسه زجوش شهامت آب

 

دستت بموج داغ حباب طلب گذاشت              

اوج گذشت ديد و كمال كرامت آب

 

بر دفتر زلالي شط خطّ لانوشت                 

لعلي كه خورده بود زجام امت آب

 

لب تر نكردي از ادب اي روي تشنگی         

آموخت درس عاشقي و استقامت آب

 

ترجيع درد راز گريزي كه از تو داشت          

سرميزند هنوز به سنگ ندامت آب

 

از نقش سجده كرده نخل بلند تو                   

آيينه‌اي است خفته در آه ملامت آب

 

سوگ‌تراز صخره چكيده قطره قطره رود    

زين بيشترسزاست به اشك غرامت آب

 

از ساغر سقايت فضلت قلم كشيد                    

گسترد تا حريم تفضل زعامت آب

 

زينب حسين را به گل سرخ خون شناخت        

بر تربت تو بود نشان و علامت آب

 

با يكهزار اسم تو را كي توان ستو                 

در تنگناي لفظ كه دارد زمامت آب

 

از جوهر شفاعت سعيت بعيد نيست                

گر بگذرد زآتش دوزخ سلامت آب

 

مي‌خوانمت به نام ابوالفضل و شوق را             

در ديدگان منتظرم بسته قامت آب

 

آمد به آستان تو گريان و عذرخواه                  

با عزم پايبوسي و قصد اقامت آب

 

شعر از : خسرو احتشامی

 

  احساس   

کنار پیکر خود التهاب را حس کرد                     

حضور شعله ور آفتاب را حس کرد

 

هنوز نبض نگاهش سرتپیدن داشت                      

که گرمی نفس همرکاب را حس کرد

 

و پیش از آنکه بگوید برادرم دریاب                   

حضور فاطمه را بوتراب را حس کرد

 

نگاه ملتمس او خیال پرسش داشت                     

که در تبسم زهرا جواب را حس کرد

 

عطش سراغ وی آمد ولی نگفت انگار                   

صدای گریه بانوی آب را حس کرد

 

لبان زخمی فرق سرش دوباره شکفت                 

چه زود زخم عمیق رباب را حس کرد

 

به درک آبی چشمان خویش ایمان داشت              

که در تلاطم دریا سراب را حس کرد

 

کدام داغ به جان امام عشق نشست                     

که با کمال وجود التهاب را حس کرد

 

همین که ماه به یاد دو دست او افتاد                            

قلم قلم شدن آفتاب را حس کرد

 

و شیهه ای و سواری که می شود از دور             

خروش شعله ور انقلاب را حس کرد

 

شعر از : استاد محمدعلی مجاهدی 

 

 

  موج عطش   

                           

شعله ‌ور آمد زدود آه ابوالفضل                            

آيينه آب در نگاه ابوالفضل

 

از جگر آب مشك ريخته بر خاك                 

موج عطش خيمه زد زآه ابوالفضل

 

تا نبرد آب در حريم پيمبر                               

لشكر بيداد بست راه ابوالفضل

 

هست يقين روز حشر پيش خداوند          

دست و سر و چشم و تن گواه ابوالفضل

 

كيست جز از ذات كردگار به محشر               

تا شود از عدل دادخواه ابوالفضل

 

هرسحر ازچاهسار مغرب، خورشيد         

روي به خون شسته در پگاه ابوالفضل

 

مي شنوم از نواي ناي حسيني                             

نغمه الا ز لا الاه ابوالفضل

 

شعر از : مشفق کاشانی

 

 

مير علمدار ابوالفضل (ع)   

فرزند علي حيدر كرار ابوالفضل                

شمع شهدا  زبده ابرار ابوالفضل

 

از معرفت و فضل  شناساي حقيقت       

و زحلم و ادب سرور اخيار ابوالفضل

 

اي ماه بني هاشم و مصداق فتوت            

گشتي پدر فضل به ادوار ابوالفضل

 

از همت وايمان وفداكاري و اخلاص      

داري تو نشان همه احرار ابوالفضل

 

بردي سبق از جمله شهيدان بتجلي             

بر بزمگه قرب سزاوار ابوالفضل

 

از دست و سروجان بگذشتي و نگشتي     

از عهد و وفا در ره دادار ابوالفضل

 

اي همقدم مير ولايت بولايت              

اي حامي حق در همه رفتار ابوالفضل

 

  

بودي تو مطيع حق وصالح بطريقت         

سرلشكر حق مير علمدار ابوالفضل

 

از بهر برادر چون علي بهر پيمبر          

از تيغ كجتراست بشد كار ابوالفضل

 

در دشت بلاخيز زتو خصم هراسان       

وزهيبت تو لرزه بر اشرار ابوالفضل

 

پشت سپه حق و عدالت ز تو شد گرم    

از بهر حسين ياوروغمخوار ابوالفضل

 

اي دشمن بيدار و طرفدار عدالت       

اي همچو علي در همه كردار ابوالفضل

 

تو پاس برادر بنمودي و حريمش            

اي پشت و پناه شه بي يار ابوالفضل

 

قلب سپه حق و پناه همه اصحاب      

اي قلب شجاعت سر و سردار ابوالفضل

 

افتادن آن پيكر بي دست روي خاك      

حاشا كه شود وصف به گفتارابوالفضل

 

از آب دل مشك و ز خون پيكر پاكت        

وزديده تو گشت گهربار ابوالفضل

 

از اين غم جانكاه فضايل چه نويسد           

يك نقطه كجا و غم بسيار ابوالفضل

 

تو باب حسيني به همه باب حوائج            

بنما نظري سوي من زار ابوالفضل

 

شعر از : حبیب الله فضائلی

 

 

 

مشک

 محمدعلی قاسمی

ای شب، ای شاهدِ غم، روشنيِ يار چه شد؟	مـاهـــتابِ ســـحرآســايِ شـبِ تــار چــه شد؟
ای نسیــــمِ ســحری آب اجابت نرسيد	ساقيِ تشنه لبِ قافله سالار چه شد؟
يـوسف گـمشدهء فتحِ فُراتم چه شده ست	بوی پيراهنِ آن عشقِ سبکبار چــه شـــد؟
نازم آن يـار کـــه از آب حـذر کـــرده و گـفت:	پس عطشناکيِ گلهای عطشبار چه شد؟
هفت اقليم عطش بر لب ات آوار شده ست	انعکاسِ غم و پــژواکِ تـــو اينبار، چه شـــد؟
ياس ها در تبِ ديــدارِ تو پرپر زده اند	بوی باران زدهء ابرِ سبکبار چه شد؟
ارغــوانــی شــــدنِ روز و شب ام را بـــنگــر	تا بدانی که دلم بی تو در اين کار چه شد؟
لشکرِ تيرهء شب از همه سو آمده است	آن جوانــمردِ بخون خفتهء پيکار چه شد؟
کس بـه پــابـــوسِ غــريــبانـهء آن دل نــرسيد	خون و خاکسترت ای عشق گرانبار چه شد؟
آن طنينی که پُر از صوتِ صنوبر شده است	ديــدی آخــر بــه لبِ لالهء خـونبار چـه شد؟
ای فدايِ تــو دلِ تـا بــه اَبـــد مـــنتظرم	قامتِ سرو و سپيدارِ علمدار چه شد؟

***

 

«عطر ياس»

رضا محمدی

نذر سقاي تشنگان
 

دستي بزن به زبري روي زبان مشك	خـاليست از فــرات و ترنم دهـان مشك
ديگـر اميد روشـني از سـوزشش مگير	سـرخ است وبي ستاره سو ديدگان مشك
داغ طلـوع چـهـره ي بي رحــم تشنگـي	پر بود از كـوير وســراب آسمــان مشك
درآن نگاه يكسـره هر لـحظه مي نشست	تيري به قـلـب تشــنه لبي از كـمان مشك
دســتي رسـيد وخـلـوت او را بلـند كـرد	در ازدحــام آيـنـه هـا رفـت جـان مشك
گـردي بلند شـد و سواري زپشت نخل...	پر شـد زعـطـر ياس و سـپيده نهان مشك
یك ناگهـان و عـلقـمـه و نـور آفـتـاب	شـرمـنده بـود مـاه از آن ناگـهـان مشك